Een concreet alternatief voor het ‘raadgevend referendum’

kieslijst-referendum xs

Geef belastingbetalers de mogelijkheid om op hun belastingaangifte een voorkeur aan te vinken over waar zij hun belastinggeld het liefst besteed aan zouden willen zien.

Men kan uit een aantal (4/5?) van de volgende thema’s kiezen:
Zorg / Onderwijs & Innovatie / Natuur & Milieu / Kunst & Cultuur / Veiligheid / Sport / Ontwikkelingssamenwerking / Vervoer.
Mogelijk met een voorkeur(stem) voor de voor hen 2 belangrijkste.
Maak deze voorkeur onafhankelijk van de hoogte van de te betalen inkomstenbelasting en voila: zo krijgt iedere Nederlander jaarlijks een directe en gelijkwaardige stem op de politieke agenda.

Met de verkiezingen zojuist achter de rug is het binnenkort weer tijd voor die andere nationale actie: De Belastingaangifte. Wanneer de politieke partijen tot overeenstemming zijn gekomen over de formatie en daarna gaan sleutelen aan de Rijksbegroting is het voor de belastingbetaler afwachten waar hun belastingafdracht terecht zal komen. En hoewel geld niet gelukkig maakt; een eerlijke verdeling ervan helpt wel om de samenleving prettiger te maken en te houden.
Of belastingen nu omhoog gaan of omlaag; feit is dat de belastingbetaler slechts 1 keer in de vier jaar de gelegenheid heeft om enige invloed uit te oefenen op waar (een deel) van zijn belastinggeld heen gaat. Dat kan met een eenvoudige ingreep op het belastingformulier in een klap verviervoudigd worden, door te peilen wat nu echt belangrijk wordt gevonden.

De inspanning en kosten van een dergelijke ingreep zijn nagenoeg nihil. Helemaal wanneer je het vergelijkt met fysieke raadplegende of raadgevende referenda (de opkomst daarvan buiten beschouwing gelaten). Een paar aanpassingen op het digitale aangifteformulier volstaan.
De uitkomsten kunnen ‘raadgevend’ geraadpleegd worden door zowel de regering als de oppositie. Bijkomend voordeel: deze uitkomsten hebben geen politieke kleur en sorteert als bij-effect dat het regeringformatie’s in de toekomst wellicht een stuk makkelijker maakt.

Het verbindt de burger met de overheid en vice versa doordat beide partijen een direct belang hebben bij een goed uitgevoerd beleid. Een aantal A4’tjes informatie kan een heel departement informeren. Eens per jaar kunnen de behaalde resultaten gestaafd worden aan de beleidsnota’s en de uitgaven kunnen worden verantwoord. Iets wat je als belastingbetaler toch best zou willen: wordt mijn belastinggeld wel goed besteed?

Bonnetjes-affaires zullen niet geheel worden voorkomen maar als iedereen een beetje zijn best doet kan het allemaal vast efficienter. Politici en ambtenaren krijgen hiermee het hele jaar door de gelegenheid campagne te voeren voor hun eigen departement (los van de regering) want: gesteund door de bevolking. Een nieuwsbrief van bijvoorbeeld het ministerie van Volksgezondheid houdt de belastingbetaler op de hoogte. Indien gewenst. Kijk; er wordt zorgvuldig met uw belastingcenten omgesprongen.

Zo kan het sentiment  ‘Ze geven alleen maar geld uit in Den Haag!’ voor een deel worden ontkracht. Vrijwel niemand betaalt graag belasting, maar invloed kunnen hebben op waar het voor een deel heen gaat; dat lijkt mij nou een goed plan.

Er valt vast nog een hoop op- en aan te vullen aan dit voorstel maar het lijkt mij interessant om hierover van gedachten te wisselen.

Advertisements

Over Portretten

Docent fotografie Guus Rijven nam in 2012 afscheid na jaren docentschap aan de Koninklijke Academie van Beeldende kunsten in Den Haag. Een gezelschap collegea had het plan opgevat in overleg met Guus een tentoonstelling te organiseren met werk van oud-studenten van Guus en vergezeld van de uitnodiging die daartoe verstuurd werd, om een werk op te hangen, werd de volgende vraag gesteld: “Met welk beeld ontsnapte je aan de academie?”.

Hieronder mijn antwoord.

Ik vind het een knap lastige vraag, met welk beeld ik aan de opleiding ‘ontsnapte’, ik ‘zelfstandig’ en ‘vrij’ werd. Is een mens dat ooit? Vrij?

Vrij in zijn twijfel ja.

Wat werk betreft was dat overigens met meer beelden dan 1 enkele, dat loszingen, het ontsnappen aan de vermeende greep van de Academie. Dus een moeilijke keuze. Maar leven is keuzes maken. Vandaar mijn keuze voor portretten: ik had nooit gedacht dat ik daar goed in zou worden. Iemand zei mij ooit: ‘We geven jou echt geen portretopdrachten meer’. Dat is al een poos geleden.

Dus bij deze een portret van Ivo Opstelten, destijds burgemeester van Rotterdam, op de parkeerplaats van de Erasmus Universiteit. 2004. Op een ietwat ongemakkelijke manier intiem zoals een goed gesprek met een vriend kan verlopen; hij kent je zwakheden die je ook van jezelf kent. Het is een laveren tussen een kritische blik en een liefdevolle aanraking. En de vrijheid om twijfels op te werpen wat betreft een zeker ongemak van beiden. Van de geportretteerde in zijn niet zelf verkozen houding en van de fotograaf als degene die enigzins een inbreuk doet op iemands voorkomen.

Rogier Maaskant Opstelten

“Onbeoordeelbaar!’ was de uitroep van Guus over portretten in het eindexamenjaar. Ik gaf hem toen gelijk. Een portret is altijd goed, of nooit, en waar beoordeel je dat op? Dacht ook ik toen. (Indoctrinatie, als je het mij nu vraagt ;~).
Maar niets is minder waar: portretten kunnen verdomd goed zijn.

Laat mijn ‘tweede’ keuze dan eveneens een portret zijn. Uit een serie die ik maakte tijdens het Internationaal Filmfestival Rotterdam 2012.

valerie Massadian IMG_0177

Valerie Massadian – regiseur/fotograaf

“Een portret toont iemands karakter”, is een veelgehoorde uitspraak. “Onmogelijk”, dacht ik altijd. Maar afgelopen winter bleek voor mij toch het tegendeel waar te zijn. Voor mij stond een persoonlijkheid met wie ik sta oog in oog stond. Het is de interactie tussen die persoonlijkheid en die van mij die ik vastleg. Daar manifesteert zich wel degelijk karakter. Het laat ook de ontwikkeling zien van mijn ‘karakter’, en wel in de verschuiving van een meer documentaire benadering van portretteren naar een onomwonden ontmoeting van veelal slechts een paar minuten.

If the secret to great portraits is capturing the essence of each person, Maaskant seems to have the magic formula tucked away in his camera.”

Blogde iemand op het Blurb-blog naar aanleiding van een Blurb-boekje dat ik maakte met daarin een selectie van deze portretten. Als dat zo zou zijn, zou ik mijn camera misschien het best per opbod op Ebay verkopen.

“Ge ziet het of ge ziet het niet”. Zei Panamerenko ooit.

Dat vind ik wel een mooie afsluiter voor bij een afscheid.

Pop-off beeldenroute / Rotterdam viert.

Voorstel voor alternatieve beeldenroute

13244700_10208775534000978_3978811031118393235_n
Coolsingel 26 mei 2016
foto: Ferrie Weeda

“Vanuit het perspectief van de kunstenaar die invloed wil uitoefenen op de (wederop)bouw, het aanzicht en de uitstraling van de stad beschrijft Thissen [in zijn boek] de reuring, de acties, de ambities en de successen die de relatie van de kunst met de stad hebben bepaald.”
(Aangepast Citaat van aankondiging publicatie, website CBK.)

Een deel van de werken die in deze periode met ondersteuning van de percentageregeling zijn gerealiseerd wordt nu bijeengebracht in het museumpark tijdens ‘Uproot Rotterdam’.
Die beelden zijn – voor een periode van 3 maanden – van hun plaats genomen, aldaar een lege plek achterlatend. Dit betekent dat daar nu ruimte is vrij gekomen voor nieuw werk, van dié kunstenaars die anno 2016 nog steeds een bijdrage leveren aan het aanzicht en de uitstraling van de stad. Aan de reuring. De actie.

Dit voorstel gaat dan ook over het heden. Dat de ‘voortbouwende stad’ altijd in beweging is, kansen creeërt en mogelijkheden benut.
Rotterdam viert de stad, zijn inwoners, de bezoekers én zijn kunstenaars. Het verleden was mooi, de toekomst is heden.

Ik begrijp uit de vooraankondiging van de publicatie van Siebe Thissen, dat het belang van de percentageregeling voor de bijdragen die kunstenaars hebben geleverd aan de wederopbouw een onderdeel is van dit boek. Prachtig dat het CBK in samenwerking met BKOR dié kunstenaars en hun samenhang met de geschiedenis van de stad nog eens helder uitlicht.
Maar hoe moet men dit project zien in verhouding tot de rol die huidige kunstenaars kunnen en vaak ook willen hebben in de Rotterdamse klei?

De aangehaalde percentageregeling kan in dit licht aan het denken zetten: er wordt een boek gemaakt en er komt een tijdelijke tentoonstelling. Het boek gaat de kast in, de beelden worden teruggeplaatst. Wat overblijft is….
Ja wat eigenlijk?

Conceptvoorstel

Minimaal 10 en maximaal 20 in Rotterdam wonende Kunstenaars wordt de gelegenheid gegeven om op de lege plekken een nieuw kunstwerk te plaatsen. Álle in Rotterdam werkende kunstenaars wordt de kans geboden een voorstel in te dienen. Het hoeft niet groot. Het hoeft niet ingewikkeld.

­­02e3f16734a58efb9885bbfe0568c184

Dan Perjovschi

Uitvoering

Er zijn 3 mogelijkheden:

– De kunstenaar plaatst een bestaand beeld
– De kunstenaar maakt een beeld in zijn atelier en het wordt geplaatst
– De kunstenaar maakt ter plaatse een beeld, onder belangstelling van buurtbewoners/publiek.

De laatste mogelijkheid lijkt mij het leukst; er komt waarschijnlijk interactie met het publiek, buurtbewoners en op deze manier mogelijk een dialoog met voorbijgangers en geinteresseerden. Dé mogelijkheid om kennis te nemen van de drijfveren en de ideeen van de kunstenaar.

Selectieprocedure
(open voor suggesties)

Selectie van de kunstenaars kan geschieden volgens de volgende procedures:

– wie het eerst komt, het eerst maalt

Op basis van de nader te formuleren voorwaarden en de bekendmaking van het budget kunnen kunstenaars een voorstel doen. Het voorstel wordt wel getoetst op kwaliteitscriteria en de haalbaarheid.
Voordeel: vooral ambitieuze kunstenaars die hun kans schoon zien doen mee.
Nadeel: kunstenaars die hogere kosten hebben doen waarschijnlijk niet mee.

– Van alle ingezonden voorstellen worden de (20) beste gekozen. Afhankelijk van het
beschikbare budget worden er 10-20 beelden gekozen.

In de huidige tijd, waarbij het ‘ondernemerschap’ door minister Bussemaker als 1 van de belangrijke facetten van het kunstenaarschap wordt aangemerkt is het aan de kunstenaars zelf om of met zo min mogelijke financiele middelen het werk te realiseren of/en zelf sponsoren te zoeken voor de extra kosten die gemaakt moeten worden.

Voordeel: je spreekt hiermee vooral de ondernemende kunstenaars aan.
Nadeel: je spreekt hiermee vooral de ondernemende kunstenaars aan.

Organisatie en financiering

Bij deze opzet wordt er van de deelnemende kunstenaars in hoge mate een zelf-organiserende rol verwacht. Motivatie vormt daarbij de drijvende kracht.
Het wisdom-of-the-crowd-principe kan hier een rol spelen.

De grote vraag is natuurlijk altijd waar er financiële middelen beschikbaar zijn en zo ja: hoeveel.

Er zijn een aantal mogelijke bronnen:

– De originele beelden worden niet teruggeplaatst. Ze behouden hun plek naast het museum in het ontwerp van Studio Makkink & Bey. Daar vormen ze een vervolg van de beeldenroute op de Mauritsweg die van het Centraal Station naar het museumkwartier loopt. Kortom: geen onnodige kosten voor de verhuizing terug. Van het geld dat je dan uitspaart zou je een deel van de kosten van de nieuwe beelden dekken.

– Crowdfunding

– Sponsoring

– Het CBK/BKOR.

Wat gebeurt er nadat de tijdelijke expo in het museumpark is afgelopen?

Er zijn twee mogelijkheden:

– De originele beelden worden niet teruggeplaatst.

– De beelden gaan wel terug in ruil voor het plaatsen van de beelden in de pop-up-beeldentuin in het ontwerp van Studio Makkink & Bey in het museumpark; een prachtige gelegenheid voor het in kunst geinteresseerde publiek om kennis te maken met nieuw werk!

Nadeel hiervan is dat er meer financiële middelen moeten worden aangesproken of middels sponsoren moeten worden geworven. Een mogelijkheid zou kunnen zijn dat buurtbewoners het beeld ‘adopteren’. Dit kan mogelijk met een crowdfundactie onder particulieren, of bedrijven te vinden die bereid zijn een beeld te sponsoren.

Tot slot nog een overdenking over de Percentageregeling

Voor een percentage van de percentageregeling wordt een (jonge) bekwame kunstenaar gevraagd een ontwerp te maken, een plan in te dienen voor een project, een kritische beschouwing te geven of enigerlij andere bijdrage dat zijns inziens bijdraagt aan het levend houden van de kunst.

Deze regeling zou kunnen worden ingevoerd bij grote overheidsprojecten, zoals nu het geval is, maar additioneel ook voor aan beeldende kunst gelieerde projecten die uitgevoerd worden door aan locale overheden gebonden instellingen die op eigen initiatief boekpublicaties, tentoonstellingen en evenementen organiseren. Zo blijft alles stromen.

Rogier Maaskant
27 mei 2016

De zin en onzin van lampjes.

Er komt hopelijk een debat over het plan om de afsluitdijk te voorzien van een
design-lampjes-snoer dat een (internationaal) publiek in de nachtelijke uren de dijk op moet gaan loodsen. En dat, om het in de markt te zetten, ook direct “Icoon” genoemd wordt.

Dit jaar is het 100 jaar geleden dat de Zuiderzeevloed 16 mensenlevens kostte en behoorlijk wat materiële schade veroorzaakte. N.a.v. die overstroming werd besloten de afsluiting van de Zuiderzee te versnellen.

Minister Schultz van het ministerie van Infrastructuur en Milieu heeft 13 miljoen ter beschikking voor dit lichtproject en in de media is het al kunst genoemd. In haar ogen is Elon Musk (Tesla) misschien ook een kunstenaar – en wie zal het zeggen? Die man heeft met zijn ideeën voor een enorme technologische omwenteling gezorgd.
Van een andere orde. Dat wel.

De grote vraag is natuurlijk of een ministerie van Infrastructuur en Milieu geld zou moeten besteden aan design – geluidswallen mogen best groener en minder lelijk wat mij betreft, maar je kunt het ook overdrijven – of dat dit ministerie niet eerst en vooral de taak heeft leefbaarheid, bereikbaarheid en veiligheid in Nederland te waarborgen? Kunsttoepassingen lijken mij nou juist bij uitstek de taak voor OCW.

Misschien dat deze dwaling is ontstaan door het gegeven dat in de weg– en waterbouw een viaduct, aquaduct of enig ander bouwwerk ook wel een kunstwerk wordt genoemd. In de beeldende kunst en de muziek genieten heden ten dage ook het gebouw waar de kunst of muziek in huist meer aandacht, aanzien en meer financiele steun dan het daar getoonde zelf. In dat licht bezien past het helemaal in de trend.

Schrijver Christiaan Weijts noemt het plan in een column in de NRC ‘lichtjeskunst’ en Barbara Visser roept in dezelfde krant dan weer op geen kunstenaars af te vallen. Waarop Weijts zich verdedigt door te wijzen op de algehele teneur de kunsten teveel onder druk te zetten met bezuinigingen, maar er voor dit project kennelijk wel 13 miljoen beschikbaar is.

Kortom: verwarring en onenigheid alom. Vooral ook om de stelling dat kunstenaars elkaar een slechte naam zouden bezorgen, omdát ze plannen kritisch tegen het licht houden. Dé functie van de kunstenaar, zo lijkt mij. De schrijver moet in zijn hok blijven, de kunstenaar moet in zijn hok blijven, de designer moet in zijn hok blijven. Vandaar dan ook deze bijdrage.

Je zou zeggen dat dit alles een goede aanleiding kan zijn voor een debat. In de KNAW bijvoorbeeld, waar Barbara Visser een graag geziene gaste is.
Is er een wetenschappelijke onderbouwing voor het effect dat de lampjes hebben op de bezoekers van de dijk en de werknemers van Daan Roosegaarde? Is dat effect groter dan het effect zou zijn wanneer je pakweg 1000 kunstenaars vraagt een jaar lang ideeën te bedenken voor dezelfde afsluitdijk of – beter nog – de ‘toekomst van Nederland’ in ál zijn facetten in ruil voor €13.000 per jaar per kunstenaar? (een basisinkomen). Of – als je iets genereuzer wilt overkomen – 500 kunstenaars €26.000 p/j?

Welke potentie bezitten de afsluitdijklampjes om het welzijn, de veiligheid, het algemene kennisniveau van Nederlanders in het algemeen, of de afsluitdijkberijder in het bijzonder structureel te verhogen? Werken lichtjes op de afsluitdijk stemmingsverhogend en zo ja: wat zijn daar de voordelen van?

Mijn idee zou zijn dat Minister Schultz eens overlegt met het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (1000 jaarinkomens!) en daarmee meteen ook nog eens een goede beurt maakt bij Edith Schippers. Zo moeilijk is het allemaal niet. Zo lang we maar in het oog houden dat een kortstondige dadendrang gericht op een enkel(zijdig) project, van één enkele ontwerper plus een item in het NOS-journaal heel iets anders inhoudt dan de bijdrage van 1000 kunstenaars aan, laat ik het eens grondig stellen; het publieke belang.

Ik sluit af met Vasalis.

Afsluitdijk

De bus rijdt als een kamer door de nacht
de weg is recht, de dijk is eindeloos
links ligt de zee, getemd maar rusteloos,
wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht.

In zijn geheel hier: http://www.waterwereld.nu/vasalis.php

Afsluitdijk IMG_2115 NoordHolland_©RogierMaaskant ed _RogierMaaskantdotcom _RogierMaaskantdotcomFoto: Rogier Maaskant
Uit: Het Beste van Nederland. Rik Zaal.
Uitgeverij Lebowski. 2014

 

Life on board a seized vessel.

In the winter of 1995 there were a few seized vessels in the port of Rotterdam due too debts of the shipping companies.

The crew had been on the chained ships for over 6 months –  boredom had become part of their routine – and I paid regular visits, even celebrated christmas with them.

They hang around most of the time, repaired bikes and watched vhs-video’s on an old telly.
They received help from a Christian organisation t; food and clothes where brought and services were held at a local chapel.

Both the Russian crew as the men from Sri Lanka where very hospitable, though they lived their lives separately on board of the ship and on land.

The Russian cook thought of me as a perfect husband for his daughter in Odessa.
Ionian Prince 12 Ionian Prince ionian prince6 pool Rotterdam Schip 37 MAASKANTS ROTTERDAM Rotterdam Schip 64 ed schip 2 ed schip 3 ed Schip 16 Schip 20 wasmachine 50x75 ed Schip 24 ed Schip 42 ed Schip 50 Schip 54 Schip 57 s Schip 60 schip 61 s Schip 70

“If the secret to great portraits is capturing the essence of each
person, Maaskant seems to have the magic formula tucked away in his camera.”

Blurb.com

Link to see this entire book – or order it.

‘Rogier Maaskant is number one “Portrait Photographer” in Europe. To us, it’s an honour to have your frames.” -David Manulli, Filmdirector (La Leggenda di Kaspar Hauser)


“These insect photographes remind me of the famous 17th century Dutch insect drawings”
– Norman Bryson, professor in Art History, Harvard University

“Er zijn vele woorden voor het werk van Rogier. Voorspelbaarheid is er daar niet een van. Hij is zo fotograaf als een fotograaf maar kan zijn. Je weet nooit waar hij mee komt. Ik ben fan.”
Patrick van de Gronde, former Creative Director They & Art Director KesselsKramer

Patrick van de Gronde – Creative Director They Ad-Agency & former Art Director KesselsKramer.

4271416834_a2f9851147_o